2 Μαΐου 2008...11:54 πμ

Ανάδυση*

Μετάβαση στα σχόλια

Γεμάτος περιέργεια άρχισε να ξεδιπλώνει το μικρό πακέτο που μόλις του είχε φέρει. Δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή του ένα βιβλίο με γυαλιστερό χοντρό εξώφυλλο που έφερε τον αινιγματικό τίτλο «Ζουμ»**. Αντιλήφθηκε γρήγορα ότι επρόκειτο για ένα βιβλίο με εικόνες δίχως κείμενο, κάτι δηλαδή που ποτέ δεν τον είχε ενθουσιάσει, καθώς προτιμούσε τα εκατομμύρια συνδυασμών με τους οποίους μπορούσαν να συνταχθούν οι χίλιες λέξεις, από τη μια εικόνα που υποτίθεται ότι θα τις υποδήλωνε. Ωστόσο δεν ήθελε να την στεναχωρήσει, και καθώς ήδη αισθανόταν το βλέμμα της να διερευνά το πρόσωπό του, προσπαθούσε να σκαρφιστεί ποιες πραγματικές ή φανταστικές αρετές του δώρου της θα εξέθετε, ώστε να αποκρύψει, αν είναι δυνατόν, την επιφύλαξη με την οποία το υποδέχθηκε.

Όμως αυτό το εικονογραφημένο βιβλίο δεν έμοιαζε με οποιοδήποτε άλλο είχε δει ως τώρα. Οι αριστερές σελίδες του ήταν όλες μαύρες, ενώ στις δεξιές υπήρχε μια αλυσίδα από εικόνες που με κάποιο τρόπο σχετίζονταν μεταξύ τους.

Την πρώτη δεξιά σελίδα την κατελάμβανε η εικόνα ενός τόξου από τεθλασμένες γραμμές που θύμιζε την ράχη ενός δεινοσαύρου, ίσως όμως και το σκουφί ενός γελωτοποιού.

Στη δεύτερη σελίδα ο εικονογράφος ανοίγοντας τον φακό της φαντασίας του, απεκάλυπτε στον αναγνώστη τι ήταν και σε ποιόν ανήκε το περίεργο τόξο: Ένα κατακόκκινο λειρί που στόλιζε το κεφάλι ενός πολύχρωμου πετεινού. Στην τρίτη σελίδα ο φακός άνοιγε ακόμη περισσότερο, για να αποκαλύψει την πλάτη δύο παιδιών που παρατηρούσαν μέσα από το περβάζι ενός παραθύρου, τον πετεινό της προηγούμενης εικόνας.

Στην τέταρτη σελίδα ο φακός συνελάμβανε την εικόνα των παιδιών που ατένιζαν τον κόκορα μέσα από την ανοικτή πόρτα, του σπιτιού ενός αγροκτήματος.

Και ξαφνικά στην πέμπτη σελίδα εμφανιζόταν κάτι απρόσμενο: Δύο τεράστια χέρια τοποθετούσαν δίπλα στο σπίτι με την ανοικτή πόρτα ένα ακόμη σπίτι που το είχαν αδράξει από ένα κουτί με μακέτες μικρών σπιτιών, εκκλησιών, στάβλων κλπ. Ήταν προφανές: Ο πετεινός, το αγρόκτημα με τα μικρά παιδιά ήταν μέρος ενός παιχνιδιού που το έστηνε στην πράσινη τσόχα ενός τραπεζιού ένα μικρό κορίτσι.

Το παράξενο γαϊτανάκι των εικόνων, συνεχιζόταν και η μια αποκάλυψη διαδεχόταν την άλλη: Το παιχνίδι ήταν στη διαφήμιση ενός περιοδικού που κρατούσε ένα αγόρι στα χέρια του, το αγόρι ήταν στο κατάστρωμα ενός κρουαζιερόπλοιου, το κρουαζερόπλοιο ήταν μέρος μιας διαφήμισης στο αμάξωμα ενός λεωφορείου κ.ο.κ.

Κλείνοντας το βιβλίο είχε εντυπωσιαστεί από την αιτιοκρατική αλληλουχία που συνέδεε τις αλλεπάλληλες εικόνες μεταξύ τους. Σε μια δεύτερη όμως σκέψη ανακάλυψε ότι η αλληλουχία αυτή είχε ρωγμές: Αν και ο αναγνώστης μπορούσε να διακρίνει σε κάθε εικόνα, σχεδόν όλες όσες είχαν προηγηθεί, ήταν αδύνατο να προβλέψει τι θα απεικόνιζε, πέραν ίσως από την επόμενή της, η δεύτερη, τρίτη κλπ μετά από αυτήν. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό οφειλόταν στο ότι κάθε εικόνα ανέδυε ολότελα νέες πληροφορίες για τις οποίες δεν υπήρχε καμιά προειδοποίηση, από όσες εικόνες είχαν προηγηθεί.

Παραμέρισε το βιβλίο, την ευχαρίστησε και ζήτησε τη γνώμη της για μια σκέψη που είχε πρωτύτερα διαβάσει στη “Γενετική της Εξελικτικής Πορείας” του Theodosius Dobzhansky: «Τα ευρήματα στα ανώτερα επίπεδα δημιουργούν πιο συχνά την ανάγκη για έρευνες στα βασικά επίπεδα, απ’ ότι το αντίθετο. Η Μεντελική κληρονομικότητα δεν προήλθε από τις μελέτες πάνω στη χημεία του DNA. Αντίθετα οι μελέτες αυτές αποκτούν ένα μέρος της σπουδαιότητάς τους, γιατί έχουν σχέση με την Μεντελική κληρονομικότητα».

* Μετά από 2 χρόνια χρησιμοποίησης του παλιότερου προτύπου της σελίδας, θέλησα να δοκιμάσω ένα νέο. Το μεγαλύτερο πλάτος του χώρου του κειμένου, η λιτότητα και οι όμορφες αντιθέσεις των φωτογραφιών στο λευκό φόντο με ώθησαν να επιλέξω, το πρότυπο που βλέπετε. Μοναδική παραφωνία ο τόνος στα κεφαλαία γράμματα, στην αρχική σελίδα. Ελπίζω να τον απαλείψω.

** Η χρησιμοποίηση των 4 εικόνων από το βιβλίο Ζουμ, του Ιστβαν Μπαντάι, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, ελπίζω ότι δεν συνιστά παραβίαση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Γίνεται για εκπαιδευτικό, μη ιδιοτελή σκοπό.

11 σχόλια

  • Γεια σας!
    Πολύ ωραία ιστορία! Ό,τι πρέπει για να κάνουμε ένα ευχάριστο διάλειμμα, αποβάλλοντας παράλληλα λίγο από το άγχος που αποτελεί πλέον μια καθημερινότητα… Αργήσατε λίγο αλλά το αποτέλεσμα μας αποζημειώνει και με το παραπάνω!!!
    Να είστε καλά και να συνεχίσετε να γράφετε (μάλιστα σε λίγο καιρό θα έχω περισσότερο χρόνο για να αφιερώνω στο blog σας!!)

  • Αυτό δεν είμαστε?Εργάτες του ζουμαρίσματος, του εστιασμού από το σύνολο στο βασικό και πιο βαθυά.

    “Την πρώτη δεξιά σελίδα την κατελάμβανε η εικόνα ενός τόξου από τεθλασμένες γραμμές που θύμιζε την ράχη ενός δεινοσαύρου, ίσως όμως και το σκουφί ενός γελωτοποιού.”
    Χρειάζεται όμως και η σύνθεση για να καταλαβαίνουμε με τί έχουμε να κάνουμε για να φτάσουμε σε μια ολιστική αντιμετώπιση του θέματος, σε μια αιτιοκρατική αλληλουχία που συνδέει τα δεδομένα μεταξύ τους, όπως λες κι εσύ.

    Άψογη η ιστορία και μου άρεσε και το δέσιμο με τον Dobzhansky

  • Προς Β.Π. : Καλή δύναμη για τη συνέχεια και κυρίως χωρίς άγχος. Όμως όταν ησυχάσεις, περιμένω να βρεις χρόνο και για το δικό σου ιστολόγιο. Να είσαι καλά και καλή επιτυχία!!!
    Προς BioLogo: Μου άρεσε στο σχόλιό σου η επισήμανση για το “μπρος-πίσω” που γίνεται κατά τη μελέτη της Βιολογίας. Νομίζω ότι αυτή η αίσθηση, να προχωρά κανείς προς το μικρόκοσμο, αναμιμνησκόμενος όμως, ότι συμβαίνει στο μεσόκοσμο και το μακρόκοσμο, είναι που κάνει τη διδασκαλία και την έρευνα στη Βιολογία, συναρπαστική.

  • Πολύ όμορφη και κομψή ιστορία-μεταφορά. Η επιστήμη ακολουθεί όντως την κατεύθυνση από το γενικό στο πιο ειδικό, με το κάθε βήμα να αναθεωρεί τα προηγούμενα και να αλλάζει τη συνολική ματιά. Θα παραφράσω το συνάδελφο ΒιοΛόγο για να τονίσω και ‘γω την ανάγκη να κρατάμε πάντα αυτή τη συνθετική ματιά των πραγμάτων και να μη χανόμαστε στα διάφορα επίπεδα εξειδίκευσης στα οποία βρισκόμαστε. Όποιες προσπάθειες πηγαίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση είναι πολύτιμες. Οπότε, καλώς σε «πέτυχα» hfr!

  • Προς phd: Μετά τις τόσες συγκλίσεις και συμπληρωματικές θεωρήσεις και από σένα και από το βιοΛόγο, σκέφτομαι σοβαρά να αλλάξω τον τίτλο του ιστολογίου σε: hfr: science for cigarette. Να είσαι καλά phd!!

  • Βρε μήπως μας κάναν πλύση εγκεφάλου και δεν μπορούμε κάπου να έχουμε μια βιο-διαφωνία?
    Ο εναλλακτικός τίτλος μου άρεσε γιατί είναι σαν τη νικοτίνη η βιολογία.Δεν κόβεται!

  • Είναι όντως περίεργη η σύμπτωση απόψεων, πολύ περισσότερο που οι βιολόγοι (στο χώρο της β/θμιας εκ/σης, αλλά και του συνδικαλισμού, βλ. Π.Ε.Β) είναι γνωστοί για τον πλουραλισμό (μέχρι αηδίας και αδυναμίας λήψης αποφάσεων) των απόψεών τους. Λίγο σοβαρά τώρα: Πιστεύω ότι αυτά τα 3 blogs, της phd, το δικό σου και το δικό μου έχουν μερικά κοινά σημεία. Θα τα έγραφα, αν δεν δίσταζα ότι μια τέτοια αναφορά μπορεί και να συνιστούσε, αυτο-λιβανωτό.

  • Εγώ θα το κρατήσω μυστικό πάντως…και είμαι σίγουρος ότι και η Phd το ίδιο θα κάνει.

    Στον συνδικαλιστικό κομμάτι του χώρου μας έχω μεσάνυχτα.Εντελώς νύχτα (όπως και για το πώς κινούνται οι βιολόγοι στη β/θμια).Όποια πληροφόρηση για το τί γίνεται θα ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.

    υγ.Εσάς των 2 τα μπλογκζ σέβονται περισσότερο την επιστήμη της βιολογίας.Εγώ τα έχω κάνει λίγο αχταρμά με ολίγο από τυχαίες μεταλλάξεις για χάριν του νικνεημ.

  • Λοιπόν, πρέπει να βρούμε ένα βαρβάτο θεματάκι μόνο για μυημένους βιολόγους και εκεί να δείξουμε τη διαφορετικότητά μας…

    Καλά, ΒιοΛόγε, πας γυρεύοντας για επαίνους;

  • Προς phd, BioLogos.Μάλλον έχω υπόψη μου τι χρειάζεται για να δείξουμε τη διαφορετικότητα καθενός και ταυτοχρόνως τη δυνατότητα της παραγωγής ενός κοινού έργου. Θα επανέλθω επ’ αυτού στέλνοντάς σας σχετικά mail, μέσα στο Σαββατοκύριακο. Να είστε καλά κι οι δύο σας!

  • Ωραία η ιστορία, πολύ περισσότερο δε η συζήτηση που προέκυψε.
    Και ο hfr πάντα μαχητικός…
    Καλή συνέχεια


Υποβολή απάντησης