Ο κύριος Φέυνμαν στην υπηρεσία της… Βιολογίας

Μετάβαση στα σχόλια

Ένα από τα ερωτήματα που συχνά τίθεται μεταξύ των Βιολόγων, αλλά και όσων ασχολούνται με την Επιστημολογία, είναι αν η Βιολογία αποτελεί μέρος των αποκαλούμενων Φυσικών Επιστημών, ή αντιθέτως αντιπροσωπεύει ένα ξεχωριστό γνωστικό πεδίο, με τις δικές του ιδιαίτερες αρχές και μεθοδολογία.

Η επιθυμία του ιδιοκτήτη του ιστολογίου να μετάσχει στη συζήτηση αυτή, τον οδήγησε να συγγράψει μια σειρά από μικρές ιστορίες, στις οποίες διατυπώνει, εμμέσως και αυθαιρέτως, τις δικές του απαντήσεις στο ερώτημα που τίθεται.
Εναπόκειται λοιπόν στην καλοσύνη και την υπομονή των επισκεπτών του ιστολογίου του, η ανάγνωση αυτών των ιστοριών, η “ανακάλυψη” της θέσης που υποδηλώνεται στην κάθε μια, και φυσικά η αξιολόγηση της προσπάθειάς του.
Αρχίζουμε (;) λοιπόν από τη δεύτερη ιστορία -η πρώτη υπάρχει στο ηχητικό κείμενο του προηγούμενου πόστ (Επιστροφή)- που παρατίθεται ακολούθως:

Από την ανοικτή πόρτα του δωματίου του μικρού Ρίτσαρντ, ο επισκέπτης μπορούσε να παρατηρεί άνετα με τι ασχολείται ο μικρός, όσο ο πατέρας του, του εκμυστηρευόταν την ανησυχία του, για την εμμονή του γιού του με τα πειράματα και τις συσκευές, αντί της αγάπης για τα παιχνίδια, που έδειχναν τα αγόρια της ηλικίας του.

Ο μικρός σκυμμένος πάνω σε έναν αυτοσχέδιο πάγκο, ένα μεταποιημένο παλιό κασόνι, άνοιγε ένα χαρτόκουτο από το οποίο ανέσυρε πηνία, πυκνωτές, λυχνίες, αντιστάσεις, τόσο προϊόντα των αναζητήσεων του στους σκουπιδοτενεκέδες της γειτονιάς όσο και των επίμονων παζαριών του στο τοπικό παλιατζίδικο.

Θαύμαζε την προσοχή με την οποία ο μικρός τοποθετούσε το ένα εξάρτημα μετά το άλλο στον πάγκο και την υπομονή με την οποία δοκίμαζε να τα συναρμολογήσει. Ωστόσο δεν ήταν βέβαιος αν το παιδί γνώριζε τι στην πραγματικότητα ήθελε να φτιάξει ή αν το αρχικό στάδιο της υλοποίησης ενός υπαρκτού σχεδίου, δεν μαρτυρούσε ακόμη το τελικό.

Αποφάσισε να δώσει χρόνο στο μικρό και να συνεχίσει τη συζήτησή του με τον πατέρα του. Έτσι κι αλλιώς ότι και αν σκόπευε να κατασκευάσει το αγόρι, ραδιόφωνο, ενισχυτή ή ακόμη και πομπό, δεν θα ήταν πλήρες και λειτουργικό, παρά μόνο μετά την ολοκλήρωσή της συναρμολόγησής του.

Την ίδια ώρα που το πρώιμο ερευνητικό μυαλό του μικρού Ρίτσαρντ λειτουργούσε δραστήρια για να κατασκευάσει την αδρανή ακόμη ηλεκτρονική συσκευή του, κατασκεύαζε και τις νέες συνάψεις χάρη στις οποίες μερικά χρόνια αργότερα θα αναδυόταν η ώριμη προσωπικότητα του Ρίτσαρντ Φέυνμαν, ενός από τους μεγαλύτερους φυσικούς του 20ου αιώνα.

6 σχόλια

Filed under Βιολογία

Ετικέτες: Επιστημολογια