Μέσα δεκαετίας του 70. Παρασκευή μεσημέρι στη βιβλιοθήκη μιας από τις έδρες του ΑΠΘ: Ο επιμελητής και οι βοηθοί ετοιμάζονται για την εβδομαδιαία παρουσίαση της προόδου της εργασίας τους, παρόντες όμως και αρκετοί φοιτητές από τα δύο πρώτα (και μοναδικά τότε) έτη του νεόκοπου τμήματος.
Ατμόσφαιρα χαρούμενη και φιλική που τονίζεται από τις αχνιστές κούπες του νες καφέ, τη διακριτική μουσική και τη μισοτελειωμένη παρτίδα σκακιού, πάνω από την οποία σκύβουν, ανταλλάσσοντας πειράγματα οι δύο σκακιστές…
Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ο καθηγητής που μας χαιρετά με ένα γρήγορο κλείσιμο του ματιού: Ένας ψηλός άνδρας του οποίου τα άσπρα μαλλιά έρχονταν σε τόση αντίθεση με την ηλικία του, όσο και η επιβλητικότητα της παρουσίας του με την φιλικότητα που ακτινοβολούσε…
Ωστόσο, καμία απότομη διακοπή των συζητήσεων, κανένα βιαστικό κλείσιμο του μαγνητοφώνου, καμία σπουδή να μαζευτούν τα πιόνια, ώστε να αρχίσει επιτέλους η παρουσίαση. Ήταν τελείως φυσικό για μας, τους νεαρούς και ανήσυχους, λόγω εποχής φοιτητές, να μας επιτρέπουν την ελεύθερη χρήση της βιβλιοθήκης τόσο για διάβασμα και υποβολή αποριών, όσο και ως χώρο συνάντησης στο οποίο ζούσαμε, συζητούσαμε, και …ερωτευόμαστε.
Κάποια στιγμή όταν πλέον οι συζητήσεις κόπασαν, τα slides φορτώθηκαν στον προτζέκτορα και αναρτήθηκε η οθόνη, ο πρώτος εισηγητής, ένας από τους βοηθούς του εργαστηρίου πήρε το λόγο.
Η εμπεριστατωμένη παρουσίαση του διακοπτόταν συχνά από τις κοφτές αλλά φιλικές παρατηρήσεις που σημείωνε ο καθηγητής. Όμως η ροή της γινόταν όλο και πλουσιότερη, μια και οι παρεμβάσεις του καθηγητή, ενεθάρρυναν τον βοηθό να ξεδιπλώσει τα επιχειρήματά του και παρακινούσαν τους παριστάμενους να μετάσχουν στη συζήτηση.
Το μυαλό μας δούλευε γοργά για να παρακολουθήσει τα επιχειρήματα που διασταυρώνονταν, και οι γλώσσες λύνονταν καθώς στη συζήτηση, εκτός από τον επιμελητή και τους βοηθούς, δεν αργούσαν (τι ζήλια!) να προστεθούν και οι τολμηρότεροι και περισσότερο μυημένοι δευτεροετείς.
Όταν κάποια στιγμή, ο ομιλητής ολοκλήρωσε την παρουσίασή του, σε μας τους πρωτοετείς -που ακόμη προσπαθούσαμε να ταιριάξουμε τις λέξεις για την ερώτηση που διστάσαμε να υποβάλλουμε-, δεν έμεινε η αίσθηση ενός τέλους, αλλά της προσωρινής διακοπής ενός επιστημονικού γεγονότος, που αποτελέσαμε μέρος του.
Έτσι, καθώς εγκαταλείπαμε την βιβλιοθήκη στην οποία τόσο γενναιόδωρα μυηθήκαμε στο κλίμα της σύγχρονης Βιολογίας, μας παρηγορούσε η ιδέα, ότι ίσως την επόμενη φορά να ήταν η σειρά μας: Ποιος ξέρει ένα βατότερο θέμα, λίγο περισσότερο θάρρος να επέτρεπαν και σε μας να δηλώσουμε την παρουσία μας…
Όταν θα φέρνω στη μνήμη μου τον Κωνσταντίνο Καστρίτση- γιατί αυτός ήταν ο νεαρός καθηγητής της έδρας Γενικής Βιολογίας του ΑΠΘ, δεν θα τον θυμάμαι μόνο για τη γνώση που μας μετέδωσε. Θα τον θυμάμαι κυρίως γιατί μας ενέπνευσε την αγάπη για τη Βιολογία και γιατί μας αξίωσε να γευτούμε λίγο από το κλίμα, εντός του οποίου προοδεύει.
10 Σχόλια
8 Ιανουάριος 2007 σε 4:56 μ.μ
καλή σας μέρα!ώραίες οι αναμνήσεις ,ευτυχώς που επιτρέπεται το site σας στη δουλειά.Μια απορία..30 χρόνια μετά πως και υπάρχουν ζωντανες στη μνήμη σας τόσες λεπτομέρειες??Πείτε το μυστικό σας,σας παρακαλώ!!!
14 Ιανουάριος 2007 σε 12:56 π.μ.
Επιτέλους καινούριο ποστ! Μας έλειψες.
14 Ιανουάριος 2007 σε 9:07 π.μ.
Καλή χρονιά Αννούλα. Δεν ήταν ούτε έλλειψη διάθεσης, ούτε.. έμπνευσης, οι αιτίες για το μικρό διάστημα απουσίας. Οι δουλειές που ξεκίνησαν πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων και συνεχίζονται ακόμη. Ωστόσο χρωστούσα μια αναφορά σε ένα μεγάλο δάσκαλο μας που δεν υπάρχει πια… Να είσαι καλά!
14 Ιανουάριος 2007 σε 9:25 π.μ.
Προς deppy: Αγαπητή φίλη δεν είναι δύσκολο για κανέναν απ’ όσους διδάχτηκαν από τον εκλιπόντα δάσκαλο που μνημονεύω, να θυμούνται πολλά απ’ αυτόν. Ακόμη όμως και αν οι λεπτομέρειες και τα περιστατικά, ξεθωριάσουν με το πέρασμα του χρόνου, το κλίμα που δημιουργούσε γύρω του, θα μείνει αλησμόνητο. Να είστε καλά!
18 Ιανουάριος 2007 σε 5:09 μ.μ
Αν και οι αναμνήσεις μου από τον κο Καστρίτση, είναι λιγότερο έντονες από τον αγαπητό hfr, μπορώ να καταθέσω την εμπειρία μου από τις παραδόσεις του: αίθουσες γεμάτες (ενώ σε άλλα μαθήματα κυνηγούσαν τους φοιτητές με το ντουφέκι), ραδιοφωνάκια εγγραφής που κατέγραφαν οποιαδήποτε λέξη του, τετράδια που γέμιζαν με σημειώσεις πάνω στο θέμα που κατείχε: την Εξελικτική. Μάλιστα, κάποιες φορές έβλεπα και φοιτητές, που δεν είχαν καμία σχέση με τη Βιολογία, ούτε με το τμήμα και έρχονταν στις διαλέξεις του κου Καστρίτση, προφανώς για λόγους που ο καθένας ήξερε. Δύο θα κρατούσα ως συστατικά επιτυχίας του: γνώριζε πάρα πολύ καλά το αντικείμενο, σε βάθος, πλάτος και όλες τις υπόλοιπες διαστάσεις και ποτέ δεν το έκανε με κομπασμό επενδύοντας στην άγνοια του ακροατηρίου. Δεύτερο στοιχείο ήταν η ζωντάνια που είχε ο λόγος, το χαμόγελο, η καλή διάθεση, που σίγουρα έδειχαν έναν άνθρωπο με όρεξη να κάνει μάθημα. Και όλοι γνωρίζουμε πως αρκετοί που σήμερα κατέχουν διάφορες θέσεις στο ΑΠΘ, οφείλουν πολλά στον κο Καστρίτση. Και πρέπει να ξέρουν ότι ποτέ δεν πρόκειται να τον αντικαταστήσουν ούτε καν να τον υποκαταστήσουν… Ας εργάζονται για το μισθό και της θέση τους… Ο Κος Καστρίτσης εργαζόταν για την Επιστήμη του…
18 Ιανουάριος 2007 σε 6:02 μ.μ
Τελικά με πείσατε ότι ο κ.Καστρίτσης ήταν εξαιρετικός στην διδασκαλία του αντικειμένου του,μακάρι να είχαμε και εμείς οι νέοι την ευκαιρία να τον ακούσουμε,κι ας μην είμαστε βιολόγοι..όμως ας μην υπάρχει κακή προαίρεση και για τους νεότερους που προσπαθούν-όσο μπορεί ο καθένας-..πάντα οι νέοι φταίνε και πάντα πρέπει να θεωρούνται κατώτεροι των μεγαλυτέρων???????Σίγουρα οι κακές εξαιρέσεις-λίγες-ας μην γίνονται κανόνας..Αγαπάτε αλλήλλους..
19 Ιανουάριος 2007 σε 6:12 μ.μ
Αγαπητή deppy, καλησπέρα. Το post του hfr σίγουρα δεν έχει σκοπό να προκαλέσει εντάσεις και αντιδικίες, με αφορμή την απώλεια του κου Καστρίτση. Η ένστασή μου, δεν γίνεται με ηλικιακά κριτήρια ούτε μυθοποιώντας την αυθεντία των μεγαλύτερων. Τέτοιες διαθέσεις ας μην μου αναγνωριστούν. Απλά, θέλησα να επισημάνω την σπουδαιότητα και τη μοναδικότητα του κου Καστρίτση, και να συμβουλέψω τους επιγόνους του να ακολουθήσουν την προσωπική τους πορεία και να μην προσπαθούν να τον αντιγράφουν με άκομψο τρόπο… Εμείς τους αγαπάμε, ας μας αγαπήσουν κι αυτοί…
20 Ιανουάριος 2007 σε 1:41 π.μ.
Καλησπέρα biomoles,κατάλαβα το πνεύμα των λόγων σου!Προσωπικά,ότι και να διαβάσω εδώ μέσα,δεν πρόκειται να γίνω αιτία έντασης,καθώς το blog του hfr τυχαίνει να είναι το ευχάριστο και ενημερωτικό συνοδευτικό του coffebreak μου!Μαθαίνω πολλά και ευχάριστα επιστημονικα νέα,και χαλαρώνω ταυτόχρονα!
Ως προς την αγάπη,να ξέρετε ότι είναι πάντα ανιδιοτελής και συχνα μονόπλευρη,όμως παίρνουμε τεράστια χαρα απαυτήν!!…
Να ταξιδέψω το εξαίρετο μυαλό σας μια μικρή βόλτα σε έναν άλλο ορίζοντα???…και να πω…
Υποθέστε…..αν ενώναμε την βιολογία και την ψυχολογία με τα ισχυρά δεσμά της Χημείας…και αφήναμε το μείγμα να δράσει…τι θα γινόταν άραγε????
20 Ιανουάριος 2007 σε 10:18 π.μ.
Καλημέρα… τότε να προτείνουμε στον hfr να είναι πιο συχνός στα post του, ώστε να ξεκουράζεσαι με coffebreak, συχνότερα…
20 Ιανουάριος 2007 σε 7:52 μ.μ
Καλησπέρα,όντως να το προτείνεις-ο ενικός είναι πιο οικείος- καλέ μου biomoles!!!
Κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι έχουν αρχίσει να εκδηλώνουν ζωηρό ενδιαφέρον για την βιολογία και τις νέες εξελίξεις,και αφορμή ήμουν εγώ,που έχω αγκαλιάσει με αγάπη την διαδικτυακή σας αυτή προσπάθεια!!*****
Να είστε καλά και να προσέχετε!
Υποβολή απάντησης