Από την έκφρασή του ήταν φανερό ότι δεν τα κατάφερνε. Δεν έλειπε όμως το κουράγιο και η επιμονή από τον μικρό αλλοδαπό μαθητή της 1ης Λυκείου που προσπαθούσε να λύσει μια άσκηση Χημείας. ‘Εσβηνε και έγραφε συνεχώς, μέχρι που αντιλήφθηκε την παρουσία μου, οπότε σήκωσε το κεφάλι και χωρίς να μου πει τίποτε, μου έδωσε να καταλάβω ότι ήθελε να σεβαστώ την προσπάθειά του, δίνοντάς του μια βοήθεια… Δεν του χάλασα το χατίρι, ούτε όμως του στέρησα τη χαρά να βρει τη λύση μόνος του. Του έκανα μια μικρή σύσταση, που αν την αξιοποιούσε όμως θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη λύση του προβλήματος. Έσκυψε πάλι πίσω στο τετράδιό του και άρχισε να γράφει, μέχρι που το κεφάλι του σηκώθηκε, χαρίζοντάς μου ένα χαμόγελο ικανοποίησης για το κοινό κατόρθωμα που είχαμε πετύχει.
Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί σήμερα ήταν η δεύτερη φορά που το επάγγελμα που ασκώ, μου χάρισε ένα δώρο. Η πρώτη ήταν όταν ανοίγοντας ένα από τα blog που επισκέπτομαι είδα, ότι η γνωστή σας ιστολόγος και καλή δασκάλα Αγγλικών, πάλι θυμόταν τον καθηγητή της που κάποτε είχα υπάρξει. Η Άννα -μια από τις χαριτωμένες φατσούλες που κάθε δάσκαλος αναζητεί σε μια σχολική αίθουσα για να ενθαρρυνθεί και να στηρίξει το μάθημα πάνω τους -, προς χάριν των δικών της μαθητών, θυμόταν το DNA και όσα είχαμε κουβεντιάσει γι΄αυτό, κάποτε στο 2ο Λύκειο Ρόδου.
Να είσαι καλά Αννούλα και νάχεις την τύχη να πετύχεις στην καριέρα σου, πολλές από τις χαριτωμένες φατσούλες που συνάντησα και εγώ.
